EZUSTEKO ARAZOA

Bidaia bat egitera joan ginen lagun batzuk eta nik. Bidaiatxo hori, ikasketa bidaia zen hain zuzen. Txarto sentitu nintzen bidaian, gaitz naturalak zirela medio: atzo hilekoa etorri zitzaidan. Ikasketa bidai hura egiteko hainbat proposamen sortu ziren, baina eztabaidatsuenak Oslo, Stokholmo, Cophenague, Reykjavik eta Oswiecim izan ziren. Azkenean hautagai gisa Oswiecim izan zen, Auschwitz izenarekin hobeago ezagutzen dena. Donostiatik Hondarribira joan ginen han, hegazkina hartzeko eta behin, transbordo guztiak eginda, zazpi ordu eman genituen hirira heltzeko, beraz, nekatuak geundenez, heldu bezain pronto,hotelera abiatu ginen atseden hartzeko. Geratzen zen eguna hiriak pixka bat ikusteko erabili genuen, gero afaldu eta oheetara joan ginen guztiok. Hurrengo egunean goiz irten ginen kontzentrazio-esparruak ikusteko asmoz. Kontzentrazio-esparruan sartu ginenean izugarrizko zirrara sentitu nuen, baina ez bakarrik zirrara, bisitaldiko denbora guztian negarrez pasa nuen. Bidaian, klaseko mutil batekin egon nintzen denbora guztian, nire mutil-laguna baitzen.
Hotelera heldu ginenerako oso hunkituta nengoen, lagun asko bezalaxe. Etorri zitzaigun egun berrian, triste jaiki nintzen atzokoa zela eta. Kalera irten nintzen eta paseo bat ematen nengoela, nire lagunik onena, zeina homosexuala zen, mutil batekin ikusi nuen elkarri ferekatzen eta musukatzen, beraz, izugarri pozik nengoelarik, zoriontzera joan nintzaion baina konpreni ezin nezakeen gauza gertatu zitzaidan, Aierti hurbiltzen nintzaion heinean, musukatzen eta ferekatzen zegoen mutila, Liher zen, nire mutil-laguna. Negarrez hasi nintzen. Korrika jarri eta tiro bat entzun nuen.
Polizia batek Aiert tirokatu zuen. Zorionekoa nik, pentsatu nuen, argazki kamera bat neramalako, zeinarekin poliziari argazki bat atera nion. Argazkiari zoom-a jarri nuen eta polizia Gestapokoa zirudien. Poliziak lekutik alde egin zuen eta nik nire lagunik onenaren ondora joan nintzen, lurrean hil zorian zegoela; hil zorian. Liher, zuritan gelditu zela iruditu zitzaidan, mutil batekin musukatzen ikusi nuela zekielako.
Poliziak tirokatzearen arrazoia, haien homosexualitatea zen. Liherrek ziztu bizian deitu zuen anbulantzia bat, ospitalera eraman zezan. Alferrikakoa izan zen. Anbulantzia heldu baino segundo batzuk lehenago, Aiert, Liher eta bion besoetan hil zitzaigun.Nire lagunik onena hil zuten, eta gainera heriotza, nire besoetan jazo zen. Heriotza zela eta, Donostiara bueltatu ginen eta aste bete geroago, Aierten gorpua bidali ziguten, gurasoei. Ez zeuden seme baten heriotza bereganatzeko prest. Gipuzkoa, Euskal Herria osoa, dolumin mezu bat jaurti zuen, euskaldun guztion doluminak eskura genitzan.
Aierten gorpua eskuratu genuenean, ehorzketa Donostian egin genion. Ordutik aurrera, Liher "armairutik kanpo" bizi zen, nire baldintzarik gabeko laguntzarekin, baina dena den, jende askoren irainen eta mehatxuen eraginez, bere mutilarekin bizimodu "gay" bat egiteagatik (putasemeak haiek homofoboak) bere buruaz beste egin zuen.Azkenean, neuk ere, nire lagunik onena erail izanagatik eta nire "mutil-laguna" buruaz beste izanagatik, errepidetik kotxe bat zetorrela errepidera bota nintzen, nire buruaz beste egiteko xedez. Ez nuen lortu. Ospitaletik atera nintzenean, orduan bai, ospitaleko azken solairura igo, bota eta dena bukatu egin zitzaidan, nire problema guztiekin bukatu nuen.




Hodei

Nolakoa da bizitza?
ezinezkoa jakitea
gehiegi pentsatzen baduzu
hasiko da zoramena.

Hobeto egunero zoriontsu izan
eta biharko egunean pentsatzerakoan
gaur baino hobea izango dela
sinestu, zihurrenik horrelakoa izango da.

Amaitzeko, beti kontuan izan,
gauza txar guztiak
alde ona daukatela.

izaskun

Miren bat

Mendiri deitu nahi izan nion, gertatutako norbaiti kontatu behar nion eta. Erabat urduri nengoen. Noraezean, erdi zoratuta egongelarako bidea hartu nuen, "Mendiri deituko diot" esan nion nere buruari "Mendiri dena kontatuko diot". Instant horretan telefonoa. Telefonoak jo zuen. telefonoaren soinu kamutsa entzun nuen.

-Bai, bai, nor da? nor da?
-Irene, Miren naiz, ikasteaz asper asper eginda nengoela aireatzeko ibiltzera irten naizela, eta hori, ez larritu kalean nago, zu zelan? Zure hitzetan, zure tonoan....zer gertatzen zaizu?
- Ezer ere ez, gelara joan naiz eta inor ikusi ez dudanez kezkatu naiz, tira, tira, etorri goiz, gero arte... biok ala biok hitz egin behar dugu serio, oso serio, benga, gero arte.

Berriro komunera bueltatu nintzen...

LOS SUEÑOS
Existe un mundo
más allá de la conciencia
en el cuál no dudo
en hacer lo que quiera.

No importa tu imagen
o cómo hayas llegado,
tan sólo importa el mensaje
que en el viaje hayas captado.

Ni por un instante podía creer
que hubiera en el universo un lugar
en el cuál el conocimiento
fuera sinónimo de igualdad.

En este mundo
yo soy la dueña
mas no ordeno nada
ni nadie me manda.

Simplemente disfruta
porque has encontrado
el paraíso terrenal
donde lo imposible da igual.

Depende de cómo seas,
así tu sitio cambiará
montaña o playa,
biblioteca o mural.

Mi edén es un santuario
donde mandan los libros
pues ellos son objetos
que dan absolutamente todo.

No piden nada a cambio,
tan sólo que recuerdes,
que tienen alma viva
y que contigo la comparten
en el instante en que te sumerjes
en sus páginas inalcanzables.

izaskun

Kokoteraino nago ondo bukatzen diren istoriotaz. Benetako bizitza ez da horrelakoa, baina, hala eta guztiz ere, gizarteak esaten digu zoriontsu izan behar garela. Baina nire ustez, zoriontasuna egia bezalakoa da... eskuratzeko ezinezkoa... Horretaz gain, argi utzi nahi dut zoriontasuna pozaren goreneko maila izan daitekeela. Ondoren, kurtso hasieran idatzitako testu bat daukazue, espero dut zuen gustoko izatea...
Dudarik gabe, sentitzen dudana azaltzeko zaila da. Ez dut ulertzen zin baten esanahia. Adizkidetasunaren hitz bera zentzua galdu du niretzat momentu honetan. Benetako galdera da, jarraitzea merezi du?
Noski baietz, behin eta berriro saiatu behar gara, gaizki pasatu ahal dugula pentsatu barik. Benetan nahi duguna lortzen ahalegindu. Ez badugu lortzen, ez dugu ezta segundu batean ere pentsatu behar ekintza horretan eman dugun denbora, baizik eta zein ondo sentitu garen muga hori eskuratzeko itxaropena geneukanean.
Ez duzu ezta segundu bakar bat itxaron behar. Altxa zaitez eta pentsatu zer den benetan desiratzen duzuna, aurrera begiratu segurtasunarekin , ibiltzearzauden bide horri, begira iezaiozu zu zeuk sortzen duzun bide horri, momentu bakarrak eta ahaztezinak bizitzera eramango zaituen bidea, horregatik, goza ezazu.
Bizi zoriontsu izan. Ez gelditu iraganean, ezta errakuntzetan. Sinpleki, okerdura horiek berriro ez errepikatzen saia zaitez eta oraindik geratzen zaizun bizitza gozatzea saiatu. Inoiz ez duzulako pentsatuko orain pentsatzen duzun modura, eta ez duzulako semtituko orain sentitzen duzuna, inoiz ez zarelako egongo orain zauden moduan; segundu baten guztia, guzti-guztia alda daitekeelako...
BIZI

izaskun

"Amor envenenado con tus besos,
besos que buscaban mi silencio,
silencios que adornaban tus te quiero,
queriendo que te alejes de mi cuerpo,
cuerpo que marcaste con tus manos,
manos que aprisionan estos sueños,
sueño que te alejas de mi vida,
vida que llenaste de mentiras,
mentiras que arrinconan mi alegría,
alegría la que siento yo dormida
porque dormida no me duelen tus caricias,
caricias que acabaron con mi vida"

Toscana